به قلم سید محمدعلی مدرس مطلق

« مکتب فلسفی شیراز» منتشر شد

نوشته شده در تاریخ ۱۳:۳۳:۰۰ ۱۳۹۲/۰۲/۱۰ و در حوزه های انتشارات - ۰ نظر
« مکتب فلسفی شیراز» منتشر شد
«مکتب فلسفی شیراز» به قلم سید محمدعلی مدرس مطلق وبه همت مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران و به بهای ۵۵۰۰۰ ریال ...

مکتب فلسفی شیراز
سید محمدعلی مدرس مطلق
مدرس مطلق در مقدمه مکتب فلسفی شیراز می‌گوید: برای نوشتن تاریخ فلسفه اسلامی نخست باید گزارش قدم به قدم آن را نوشت به‌ویژه دوره‌هایی که غریب و مغفول مانده و روشن نشدن آن، سهم بزرگی را که دانشمندان و فیلسوفان مسلمان ایرانی در پویایی و تداوم حیات حکمت اسلامی داشته‌اند، برملا می‌سازد. حوزه شیراز بدون شک، یکی از حوزه‌های تأثیرگذار در تاریخ فلسفه اسلامی بوده است؛ پس از فعالیت‌های فلسفی خواجه طوسی و شاگردانش و پیش از مکتب اصفهان.
مکتب شیراز دوره‌ای است مابین مکتب مراغه و مکتب اصفهان، مکتب مراغه دوره شرح و بسط است، چه برای فلسفه مشاء و چه برای فلسفه اشراق و مکتب اصفهان دوره تأسیسو طرح نو درانداختن است؛ مباحث فلسفی در عرصه‌های کلامی جا می‌افتد و راه برای طرح اندیشه‌های نو باز می‌شود ولی این به منزله کلامی شمردن مکتب شیراز نیست.
مکتب شیراز تنها در مقابله مدرسه دوانی و مدرسه دشتکی‌ها منحصر نیست بلکه جریانی است که از بیضاوی شروع می‌شود و با قاضی عضدالدین ایجی ادامه می‌یابد و با میرسید شریف گرگانی تثبیت می‌شود و با سید صدر و دوانی اوج می‌گیرد و تا فخر سماک استرآبادی همچنان به حیات خود ادامه می‌دهد. اینکه از این حوزه می‌توان به‌عنوان مکتب شیراز سخن گفت، از آن روست که کل این دوره بازگوکننده جریان واحد و برخوردار از اوصاف مشترک است.
مکتب شیراز را برخی مترادف سید سند شمرده‌اند و برخی دیگر که شاید جامع‌تر دیده‌ان، بدان دورانِ مهیا و آمادگی لقب داده‌اند. برخی تمامی فعالیت‌های فیلسوفان آن را در سایه فلسفه صدرایی ملاحظه کرده‌اند؛ برخی آن را کلامی و نه فلسفی دانسته‌اند و دوره فترتش نامگذاری کردند؛ برخی آن را کلامی و فلسفی دانسته‌اند و دوره فترتش نامگذاری کردند و با وجود این، هیچ یک بدان، آنچنان که بوده نپرداخته‌اند. اگر مکتب شیراز عبارت از أخرای مدرسه دشتکی‌ها باشد، تلاش‌های سید شریف که بسترسازی کرده، حزه ملاجلال دوانی که همزمان و مقابل آن بوده، کوشش‌های جمال‌الدین محمود که این دو مقابل را به هم پیوند داده، نادیده گرفته می‌شود؛ و اگر دوران آمادگی محسوب گرددمتضمن این است که هیچ نظریه مستقل و اصیلی پرداخته نشده و صرفاً مباحثاتی صورت گرفتهباشد و با اینکه فلاسفه صدرالمتألهین خود نتیجه اجتناب‌ناپذیر تدقیقات و تعمیقات مکتب شیراز و مکتب جدید مؤسسین مکتب اصفهان است، منصفانه نیست تلاش دوقرن و نیمیِ حکما و متکلمین که فضل تقدم با ایشان بوده هیچ شمرده شود و به صرف اینکه کتابی که آن بحث‌ها حول محورش بوده، کتابی در علم کلام است نمی‌توان مباحث بی‌شمار اولیه را که عمدتاً فلسفی بوده، کلامی محسوب کرد و آن را دوره فترت اسلامی نامید...
مؤلف در این اثرِ مشتمل بر ده فصل ، که عناوین آن‌ها در ذیل مطرح خواهد شد، به پیشینه، فلاسفه و حکمای نامدار و فراز و نشیب‌های این مکتب می‌پردازد. وی تلاش می‌کند تا فاصله خواجه‌نصیر تا مکتب اصفهان و حلقه‌های مفقوده میان دو مکتب مراغه و اصفهان را عیان سازد تا فعالیت‌های فلسفی این دوره را بیش از پیش نشان دهد.
فصل اول: پیشینه حوزه فلسفی شیراز؛ بیضاوی و ایجی؛
فصل دوم: میرسید شرف‌الدین جرجانی؛
فصل سوم: صدرالدین دشتکی؛
فصل جهارم: جلال‌الدین دوانی؛
فصل پنجم: داستان مناظرات دشتکی و دوانی؛
فصل ششم: غیاث‌الدین منصور دشتکی؛
فصل  هفتم: شمس‌الدیم محمد خفری؛
فصل هشتم: جلال‌الدین محمود شیرازی.
فصل نهم: ملاحبیب‌الله باغنوی
فصل دهم:محقق فخری



«مکتب فلسفی شیراز» کتابی است در قطع رقعی، در صدوهشتادوشش صفحه که به سفارش دانشگاه پیام نور استان اصفهان توسط مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران در اسفند ماه سال 1391 به چاپ رسیده است. این کتاب در همایش «مکتب فلسفی اصفهان» در دانشگاه اصفهان به دست دکتر غلامرضا اعوانی رونمایی شد.
قیمت این کتاب 55000 ریال است.